به من کمک کن تا وقتی می خواهم درباره ی راه رفتن کسی قضاوت کنم،

کمی با کفش های او راه بروم.

من به اندازه ناديدن تو بيمارم و به شوق نگهت شب همه شب بيدارم ثانيه.روز.زمان.ساعت و من دلتنگم ديگر از هرچه دروغ است و کلک بيزارم خسته از هرچه که بی تو به سرانجام رسيد خسته از شعر و هر صحبت طوطی وارم گرمی وحرم حضورت بدنم را سوزاند نکند خوابم و يارب نکند تب دارم؟ گرم صحبت شدم و هيچ نمی دانستم ساعتی هست که همصحبت اين ديوارم

                            فكر نكنم اما ناگهان او همه ي فكرم شد

                                                           * * *

ضربه ات کاری بود

دل من سخت شکست

و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی

به من و عشقی پاک

که پر از یاد تو بود

و به یک قلب یتیم

که خیالم می گفت: تا ابد مال تو بود

مطمئن باش برو

تو برو تا راحت تکه های دل خود را سر هم بند کنم

توي ساحل روي شنها قايقي به گل نشسته

يکي با چشماي گريون گوشه اي تنها نشسته

نگاه پر اضطرابش به افق به بينهايت

ساکته اما تو قلبش داره يک دنيا شکايت

تو چشاش حلقه ي اشکه توي قلبش غم دنيا

منتظر به راه ياره تا بياد امروز و فردا

باورش نميشه عشقو همه دنياش زير ابه

تنها مونده توي ساحل زندگي براش عذابه

خاطرات لب دريا ديگه از يادش نميره

همه دنياش زير آب و خودشم به غم اسيره

دست بي رحم زمونه عشقشو برده به دريا

حالا از خودش مي پرسه ميادش آيا آيا؟

عاشقي که تنها باشه توي دنيا نميمونه

دل عاشقو شکستن شده کار اين زمونه

شده کار اين زمونه

کشت تنهایی مرا چون هم زبانم را گرفتی

نور چشمم بود ویار نازنینی مهربانی

نور چشمم را ربودی نازنینم را گرفتی

با سلام خدمت همه این وبلاگ تا مدتی آپ نمیشه بخاطر در گذشت

مادرم که مثل یه مرغ از قفس پرید

تو این روزای بی کسی             که هر کی فکر خوشه

                   من چه بریدم از همه                دلم فقط به تو خوشه

                   وقتی تو هستی دلخوشی            بیخودی پرپر نمیشه

                   دلواپسی  دربه در                   چشم منم تر نمیشه

   دلم به بودنت خوشه

                          دلم به دیدنت خوشه

                                                  گلی ولی نه مال من

                                                                           دلم به چیدنت خوشه

                   حس قشنگ ما شدن                 با بودنت تازه میشه

                   آخه زیر سایه تو                    دلش میخواد قد بکشه

                   بجز تو پای هیچکسی               به فکر من وا نمیشه

                   شب سیاه بی کسی                  بی تو که فردا نمیشه

منم دلتنگم !

آن قدر که با نامت مي گريم !

دل تنگي...

انتظار...

من ...

من غريب تر از هميشه ام عشق من...

تو که خوب مي دانستي که همه تنها آشنايي را به يدک مي کشند و تو آشناي مني...

تو که مي دانستي هر نفسم با نفست بيرون مياد...

تو...

يادت نمي آيدعشق من؟...

يادت هست در آغوشم کشيدي که من همه کس توام ! ...

من براي تو ...

براي تو که همه کس مني...

براي تو که همه ي دنياي ساده و کودکانه ي مني دلتنگم...

من براي چشماني دلتنگم که روزهاست رهايم کرده اند..

من براي دست هايي دلتنگم که روزهاست تنهايم گذاشته اند و رفته اند

من روزهاست که خاموشم...

بگذار فکر کنند اين ها هذيان هاي يک بيمار تب آلود است...

بگذار فکر کنند شعر است !  

استعاره هاي ادبيست و برايم دست بزنند ..

.بگذار تماشا کنند مرا که خاطرات دروني وجودم را مي خورند و دارم تمام مي شوم

براي آن ها بي آن که بدانند من روزهاست تمام شده ام...

به من حق بده نازنينم! تو حق بده...

اين آشفتگي را بر من ببخش وليکن من براي تمام شدن خويش اين طور گريان نيستم...

من برای رفتن توست که می نالم ..........

خداوندا تو خود گفتي كه در قلب شكسته خانه داري شكسته قلب من جانا به عهد خود وفا كن

 براي ديدن تو نقره ي ماهو چيدم

تا آسمون هفتم به خاطرت دويدم

براي ديدن تو آسمونو شكافتم

ستاره چشيدم تا طعمشو شناختم

برا ديدين تو خارا رو سجده كردم

به جاي چشم ابرا سوختم و گريه كردم

خيال نکن نباشي بدون تو مي ميرم ، گفته بودم عاشقم حرفمو پس ميگيرم ، خيال نکن نموني کارم

 ديگه تمومه ، ليلي فقط تو قصص جنون ديگه کدومه ، کي ميگه تو نباشي ستاره بي فروغه ، بزار همه

 بدونن که عاشقي دروغه ، تو برده اي مي خواستي که حرفتو بخونه ، به پاي تو بسوزه  براي تو بمونه

 ، عروسکي مي خواستي رو طاقچتون بکاريش ، وقتي بازي تموم شد کنج اتاق بزاريش ، ديگه براي

موندن اتاق تو شلوغه ، عروسکها بدونين که عاشقي دروغ  !!!

برو دیگر که دل از غم رها کردم خداحافظ ...

که دیگر بر نمی گردم

تو بودی آسمان من ،  غمت همسایه قلبم

ولی خورشید چشم تو ،  به بام دیگری سر زد

قسم بر سوز پنهانم ،  تو را دیگر نمی خواهم

که از باغ دو چشم ،  تو پرستوی دلم پر زد

در آن غمگین غروب سرد ،  تو از شهرم سفر کردی

نگاهم در افق ها ماند و من افسوس می خوردم

شیار گونه هایم را   گل اشکم نوازش کرد

 و من از تو جدا ماندم   ولی ای کاش می مردم

برو دیگر که دل از غم رها کردم ،  خداحافظ ...

که دیگر بر نمی گردم ...

دلم سوخت بر حال دیوانه ای که می گشت بر دور ویرانه ای

چرا با این که میدانم نصیب من نخواهی شد

عبث با تارو پود دل برایت خانه میسازم

وقتي از كسي كينه‌اي به دل مي‌گيري در واقع دشمن را به قلب خود راه داده

و براي او جايي تعيين كرده‌اي. سعي كن خانه دلت را تنها از دوستان پركني

 و هرگز گوشه‌اي از آن را در اختيار دشمنان نگذاري

اگر آنروز می دانستم که در قلبت پرپر میشوم روزی

هرگزدل نمی دادم  به تو اینگونه با مستی

که هستی را فدا سازم برای قلب نا چیزت

خزان شد قلب من با آنهمه برگ وبهارش

خشک شد پژمرد آن گلهای نوپایش

کنون با قلبی از اندوه وحسرت آرزومندم که برگردم

به آنروزی که از زنجیرو عشق و آرزوهایت رها بودم

ولی افسوس ....

ولی اندوه ...............